فلسفۀ سیاسی و خدای ابراهیم

توماس اِل. پَنگل در کتاب فلسفۀ سیاسی و خدای ابراهیم جان تازه‌ای به مواجهۀ فلسفۀ سیاسی و کتاب مقدس می‌دهد و در تلاش است ثابت کند که چگونه با سؤال‌وجواب از منظر فلسفۀ سیاسی می‌توان بر تعالیم بنیادین کتاب مقدس پرتو افکند. در عین حال می‌کوشد نشان دهد که فلسفۀ سیاسی چگونه می‌تواند از طریق این سؤال‌وجواب، کردوکارهای خودش را روشن کند و مشروعیت ببخشد. این گفت‌وگو مستلزم رویکردی به متن مقدس است که بدان توجه کند و آن را با جدیتِ تمام به پرسش بگیرد، زیرا باید این امکان را جدی بگیریم که متن مقدس پاسخی به مهم‌ترین پرسش بدهد: چگونه باید زندگی کنیم؟
نویسنده در کتاب حاضر هدفی محدود را دنبال می‌کند: کاوش و ایضاح بنیان‌های قانون الهی، قانونی که در سفر پیدایش وضع شده است. در ابتدای سفر پیدایش، با چالش برداشت کتاب مقدس از قدرت مطلق الهی، و عنصر همبستۀ آن، یعنی خلقت، رو‌به‌رو می‌شویم. سپس شرح خوردن از میوۀ درخت شناخت، فهم ریشه‌ایِ کتاب مقدس از گناه و مسئولیت انسان در قبال شر را پیش روی ما قرار می‌دهد. و بعد که گسترش داستان انسان از قتل هابیل تا تخریب بابل را دنبال می‌کنیم، رفته‌رفته به توجیه متن مقدس برای مردم برگزیدۀ معیّن یا مردمی برگزیده پی می‌بریم، و بدین‌ترتیب، مقدمات اساسیِ علم سیاسی یا هنر سلطنتی را درمی‌یابیم که متن مقدس تلویحاً آن را به الوهیت نسبت می‌دهد. و در هیئت و داستان ابراهیم به‌منزلۀ سرمشق، درسی تعیین‌کننده را دربارۀ فهم کتاب مقدس از ستایش‌برانگیزترین یا شایسته‌ترین امر انسانی می‌آموزیم.