بودن با دوربین: کاوه گلستان، زندگی، آثار و مرگ

بودن با دوربین: کاوه گلستان، زندگی، آثار و مرگ پرتره‌ای از زندگی و جهان حرفه‌ای کاوه گلستان است که در عین ایجاز تصویری کامل از یکی از برجسته‌ترین عکاسان مستند ایران به دست می‌دهد؛ عکاسی که نامش با ثبت صادقانه و بی‌واسطۀ جامعۀ ایران در دهه‌های چهل و پنجاه، انقلاب، جنگ ایران و عراق و بحران‌های انسانی گره خورده است. حبیبه جعفریان در این کتاب با تکیه بر گفت‌وگوها، اسناد و عکس‌های کمتر دیده‌شده، می‌کوشد تصویری فراتر از شهرت حرفه‌ای کاوه گلستان ترسیم کند. «آن‌هایی که او را دیده‌اند یا می‌شناخته‌اند اولین چیزی که از او یادشان است شدت و حرارت اوست که ‌نمی‌شد کنارش خیلی دوام آورد چون وقتی کنار او بودی مجبور بودی پا‌به‌پایش کار کنی، بدوی و زندگی کنی». کتاب از خلال گفت‌وگو‌ با اعضای خانواده و نزدیکان کاوه، از جمله فخری گلستان، لیلی گلستان، هنگامه گلستان، بهمن جلالی، پیمان هوشمندزاده شیوۀ کار و نگاه او به عکاسی و جهان را نشان می‌دهد و روشن می‌کند که دوربین برای او نه تنها ابزار ثبت تصویر بلکه شیوه‌ای برای زیستن و مواجهه با جهان به شمار می‌رود. عکاسی که می‌خواهد در عکس‌ها و آثارش حقیقت رنج، جداافتادگی، طردشدگی، فلاکت، فقر و خشونت را به تصویر بکشد و از طریق تصویر دیگران را با خودش همراه کند تا چشم‌هایشان را بر حقیقت باز کنند.