پس از تناهی «رساله در باب ضرورت عدم ضرورت»

«پس از تناهی» از مهم‌ترین آثار کانتن میسو و از رویدادهای فلسفهٔ فرانسه در قرن بیست‌ویکم است. میسو معتقد است فلسفهٔ مدرن، از کانت تا پدیدارشناسی، هرمنوتیک و واسازی، بر یک اصل پنهان بنا شده است: ما هرگز به جهان فارغ از نسبتش با اندیشه دسترسی نداریم. او این اصل را «تضایف‌گرایی» می‌نامد. میسو با طرح «نیاکانیت» می‌پرسد: وقتی علم از رخدادهایی پیش از پیدایش حیات و آگاهی سخن می‌گوید، چنین گزاره‌هایی با این اصل چه معنایی دارند؟ پاسخ او بازاندیشی در ضرورت و امکان است: هیچ قانونی در طبیعت ضرورت ذاتی ندارد و تنها چیزِ ضروری، خودِ عدم‌ضرورت است. بدین‌ترتیب راهی به‌سوی «ماتریالیسم نظری» و اندیشیدن به امر مطلق گشوده می‌شود، بی‌آنکه به جزم‌اندیشی یا ایمان‌گرایی بازگردیم. کتاب با مقدمهٔ بدیو برای خوانندگان علاقه‌مند به فلسفهٔ معاصر، رئالیسم نوین و مسئلهٔ نسبت اندیشه و واقعیت اهمیت ویژه‌ای دارد.