صحیفه سجادیه: نیایش‌های جاودانی حضرت علی‌بن‌الحسین (ع)

صحیفهٔ سجادیه مهم‌ترین و برجسته‌ترین کتاب شیعیان بعد از نهج‌البلاغه است. تاریخ قطعی و دقیق نگارش این اثر روشن نیست، اما یکی از قدیمی‌ترین نسخه‌های خطی این اثر متعلق به ۴۱۶ قمری است. این کتاب در بر گیرندهٔ مناجات‌های عمیق و درخشانِ امام چهارم شیعیان (ع) است. بنا به روایاتی تعداد مناجات‌های صحیفهٔ سجادیه ۷۵ مناجات بوده است، اما امروز تنها ۵۴ مناجات آن باقی مانده است.
صحیفه را، اخت‌القرآن، زبور آل محمد و انجیل اهل بیت نامیده‌اند و در شیوایی و استواری سخن، پس از قرآن و نهج‌البلاغه سومین اثر مدوّن و برجستهٔ اسلامی است که از دورترین روزگاران مورد توجه اهل ادب، و به جهت در بر داشتن کلمات شورانگیز و شیواترین راز و نیازهای بشری به درگاه ایزدی، مورد توجه همۀ دلباختگان به معنویات بوده ه است. نخستین راز تأثیر شگرف نیایش‌های صحیفه، صداقت آن امام همام علیه‌السّلام در دوستداری خداوند است. کسی که به‌راستی خداوند را دوست دارد بی تغافل او را می‌پرستد و بدون ذره‌ای انحراف از دستورهای خداوند اطاعت می‌کند.